Monday, May 27, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

​​​​​​​የገደል ላይ ሩጫ!

እነሆ መንገድ! ከፒያሳ ወደ ሜክሲኮ አደባባይ ልንጓዝ ነው። ሰው ብርቱው የኑሮን ክብደት ተሸክሞ መራመድ አይታክተውም። ከወዲያ ይመጣል፣ ወዲያ ይሄዳል። የዕለት ጉርስ ለማግኘት ከሚባዝነው ጀምሮ፣ ንብረት ለማፍራት የሚራወጠው ድረስ በየዓይነቱ ሆኖ ይወዛወዛል፡፡ ‹‹ታክሲ! ታክሲ!›› ይጮሃል አንድ ሰው። ሾፌራችን የታክሲዋን ፍጥነት ይቀንሳል። የተጣራው ሰው ሊደርስብን ይሮጣል። ‹‹በዚህ አሯሯጣችን ሁላችንም አትሌት አለመሆናችን ብቻ ይገርመኛል…›› ትላለች ከሾፌሩ ጀርባ የተቀመጠች ተሳፋሪ። ‹‹ሜዳሊያ ማጥለቅና ዝና ቀረብን እንጂ አትሌቶች እኮ ነን…›› ይላታል አጠገቧ የተቀመጠ ወጣት። ‹‹ኧረ እባክህ ተወኝ፣ በቶኪዮ ኦሊምፒክ ጊዜ አታስለፍልፈኝ፡፡ በበኩሌ ደሃ አትሌት ዓይቼ ስለማላውቅ የምትለውን አልሰማህም…›› ይለዋል መሀል መቀመጫ ላይ የተቀመጠ ጎልማሳ። ‹‹አቤት የእኛ ሰው ግን ነገርን ከገንዘብ ጋር ሳያገናኝ ወግ መሰለቅ ተሳናነው ማለት ነው?›› ስትል ደግሞ ከጀርባችን የተቀመጠች ደማም፣ ‹‹የዓረፍተ ነገሩ መጨረሻ ላይማለት ነውማለት ምን ያስፈልጋል? እንዲያው ዝም ብዬ ሳስብሽ በድፍረትና በፈጣጣነት ባልተገራ አማርኛ ሲያደናቁሩን የሚወሉ፣ አንዳንድ የኤፍኤም ሰዎችን ትመስይኛለሽ…›› ይላል ከአጠገቧ ጓደኛዋ መሆኑ ነው። የአነጋገር ዘይቤያችንማ ብዙ ያነጋግራል!

ልጅት እየሳቀች፣ ‹‹እኔ እኮ ለምን የአማርኛ መምህር ሳትሆን እንደ ቀረህ ይገርመኛል…›› ስትለው፣ ‹‹ትቀልጃለሽ? አበበ እኮ እስከ ዛሬ የሚበላው በሶ አለው። እኔ በዚህ የተቃጠለ ኑሮ ምንም ሳልበላ የአበበን ጉርሻ ልቆጥር ነው የአማርኛ መምህር የምሆነው?›› ይላታል። ሁለቱ ሲሳሳቁ መጨረሻ ወንበር የተቀመጡ አዛውንት፣ ‹‹አይ የዛሬ ልጆችቴክኖሎጂ ላይ ብቻ ብልጥ ትመስሉኝ ነበር፡፡ ለካ ነገርም ታውቃላችሁ?›› ይላሉ። ‹‹ምን እናድርግ አባትና እናት የሚያወርሱን ብናጣ እኮ ነው?›› ብሎ አጠገባቸው የተቀመጠ ተሳፋሪ ይመልሳል። በዚህ ቅፅበት ያስቆመን ተሳፈሪ እያለከለከ ገብቶ ጣውላ አግዳሚ ላይ እየተቀመጠ፣ ‹‹ተመሥገን!›› አለ።ምን ያድርግ ታክሲ የማራቶን ያህል ሮጦ እየያዘእንዳትሉ ብቻ፡፡ ለማለት ያህል ነው!

‹‹እኔን የሚገርመኝ…›› ከአፍታ ዝም ዝም በኋላ መጨረሻ ወንበር ጥጉን ይዞ የተቀመጠ ተሳፋሪ ከወዳጁ ጋር ይጫወታል። ‹‹…የዘንድሮ ልጅ ሲበዛ ፈጣን ነው። ተመልከት እስኪ አሁን ሦስት ዓመት ትመስላለች?›› የልጁን ፎቶ እያሳየው የጓደኛውን አስተያየት በጉጉት ይጠባበቃል። ‹‹አንተ ቁርጥ እናቷን አይደል እንዴ የምትመስለው? በል ቶሎ ወንድ ልጅ ወልደህ ወገን አደራጅ፣ ዘንድሮ በተደራጀ ነው…›› አለው ወዳጁ። ‹‹ዝም በል አይቀርም…›› ይፎክራል። ‹‹ሆ…ሆ… እንዴት አድርገን ኅብረ ብሔራዊ እንሁን እያልን መከራ እያየን፣ ጭራሽ አንድ ቤተሰብ በተመሳሰል ሊወግን ያሴራል? ኧረ ይኼ ዘረኝነት እንዲያው ምን ይሻለዋል?›› ይላል ጎልማሳው ከአዛውንቷ አጠገብ የተቀመጠው ወጣት ሰምቶት ኖሮ፣ ‹‹ሰው ያለ ቡድን ይኖር ዘንድ መልካም አይደለምተብሎ ሳይፈጠር ቀረ ብለህ ነው? እያደር ነገሩን ያከረረው እኮ ይኼ ዓይነቱ መሳሳብ ነው። በዓይን፣ በአፍንጫ፣ በጆሮና በቅንድብ የእኔ ነው የእኔ እያሉ አሳድገው ነገ በሃይማኖት፣ በዘርና በፆታ ጭምር እየተቧደነ ትውልድ ሲተራመስ ዕዳው መልሶ ለአገር ይሆናልእሳቸው ቅድም ያሉት ማለት ነው…›› ይላል። ቅብብል ተጀመረ!

ከኋላ ቀጥለዋል። ‹‹ደግሞ ቴሌቪዥን ስታይ ልክ እንደ ትልቅ ሰው ነው። ቁጭ ካለች በቃ መነቃነቅ የለም…›› ይላል። ዓይኑን በዓይኑ ዓይቶ ያልጠገበው አባት በስስት። አዛውንቷ ተቆጥተው፣ ‹‹ኤድያ! ወልዶ ማሳደግ በእኛ ጊዜ ቀረ። አሁን እስኪ ልጅ በትኩረት ማጥናትና ማየት ያለበት አካባቢውን እንጂ ቴሌቪዥን ነው? ደግሞስ በዚህ ወሬው ሁሉ አደንዝዝ በሆነበት ጊዜ አያድርስ እኮ ነው እናንተ?›› ብለው አፋቸው በነጠላቸው ይሸፍናሉ። እውነት በዘንድሮ አያያዝወሬ ልጆች የማይደርሱበት ቦታ ርቆ ይቀመጥሳይባል ይቀራል? ማን ያውቃል!

እየተጓዝን ነው። ወያላው ሒሳብ ሰብስቦ እንዳበቃ ያስተዋለው ከወይዘሮዋ አጠገብ የተቀመጠው ወጣት፣ ‹‹እሺ ምዕመናን አንዴ ትኩረታችሁን ወደ እኔ!›› ሲል አንቧረቀ። አጠገቤ ያለቸው ደግሞ፣ ‹‹ጋይስ ተንቀሳቃሽቸርችተከፈተ እንዴ?›› ብላ ፌስብክ ላይ ትለጥፋለች።ኮሜንትይግተለተላል። ለጊዜው ቀልቤን ወደ ወጣቱ መልሻለሁ። ‹‹ያው እንደምታውቁት ከአንድ ወር በኋላ የአዲስ ዓመት በዓል ነው። ይህ ዓመት በዓል ባህላዊና ሃይማኖታዊ አንድምታው የጎላ እንደ መሆኑ የተቸገሩትን ለመርዳት የቻልነውን ያህል እጃችንን መዘርጋት አለብን።ስጡ ይሰጣችኋልይላል። እኔ አላልኩም እሱ ነው። እና አሁን…›› ጉሮሮውን ትንሽ ያፀዳዳና ይቀጥላል።  ‹‹…እና አሁን እኛ በአካባቢያችን የሚገኙ አረጋውያንና አቅመ ደካሞችን ለመጪው ለበዓል መዋያ የሚሆን ነገር ለማድረግ መዋጮ እየሰበሰብን ነው። የተቻላችሁን እጃችሁን ብትዘረጉ እግዚአብሔር ከማያልቀው በረከቱ ይዘግንላችኋል…›› ብሎ እንዳበቃየተቻላችሁንሲል የነበረው ሰውዬከሃያ ብር በታች አልቀበልምማለት ጀመረ። ቅድመ ሁኔታ መሆኑ ነው!

ይኼን ጊዜ ጎልማሳው፣ ‹‹ሃያ ሳንቲምም ሃያ ብርም ስጦታ ነው። ኧረ ለመሆኑ ግን አንተ ማን ትባላለህ? እስኪ የወከለህን ማኅበር ወረቀት አሳየን?” ብሎ አፈጠጠበት። ያላሰብነውና ያልጠረጠርነው ነገር መምጣቱ ገብቶናል። ‹‹ሳያዩ የሚያምኑ ብፁዓን ናቸውአላለም መድኃኔዓለም?›› አለ ወጣቱ። ሊሰጥ አሰፍስፎ የነበረ ሁሉ የጎልማሳው ጥርጣሬ ተጋባበት። ጭራሽ መጨረሻ ወንበር ከተቀመጡት አንደኛው፣ ‹‹ዝም ብለህ እኮ የበርጫ ሙሉልኝ ምናምን ብትለን ካለን እንሰጥህ፣ ከሌለንም የእኛን እናስቅምህ ነበር… አንተ ግን ምንም ሳይኖርህ እንደ ወያኔ ቅድመ ሁኔታ መደርደርህ በጣም ያስቃል…›› አለው። ከጥቂት ደቂቃዎች በፊት ሦስተኛው ሰማይ ደርሶ የመጣ ይመስል የነበረው የወገን ደራሽ ቀልቡ ተገፎ ወያላውን ‹‹አውርደኝ!›› ብሎ ጮኸበት። ታክሲዋ ልትቆም ዳር እስክትይዝ ሳይታገስ በሩን ከፍቶ ዘሎ ወረደ። ወይዘሮዋ፣ ‹‹እግዜር እኛ በስምህ የሚነግዱትን እንዲህ አሽቀንጥረን እንደምንጥል፣ እባክህ አንተም በስማችን የሚነግዱትን ወረበሎች አሽቀንጥረህ ጣልልን…ብላ ልመና አቀረበች። የሰማዩ ጌታ ይሰማላ!

በወረደው አጭበርባሪ ምትክ ሁለት እናቶች ተሳፍረዋል። ስለዋሉበት ገበያ እያወሩ ነው። ‹‹እንዲያው ስለስምንተኛው ሺሕ ፍካሬ ኢየሱስ ክርስቶስ ሲናገር በቃ ተስፋ የለውም ነው የሚለው አንቱ…›› አንደኛዋ ይጠይቃሉ። ‹‹እርስዎ ደግሞ ገና የጀማሪ ጥያቄ መጠየቅ ይወዳሉ። ምን ሆነው ነው ግን? ስምንተኛው ሺሕ ማለት ገበያው እንጂ ሌላ ምን ሆነና?›› ይመልሳሉ የወዲያኛዋ። ‹‹ታዲያ እንዲህ ከሆነማ እኛምበዓሉ ዶሮና እንቁላል መግዛት ከወዲሁ እንደሚከብደን አይጠራጠሩ። ፈጣሪ ለምን መጥቶ አይገላግለንም?›› ከወዳጃቸው ገርጀፍ የሚሉት እናት ከአጠያየቃቸው ማስመሰል የሚያውቁ አይመስሉም። ‹‹ሰዓቱና ቀኑ ሲደርስ ይመጣል፣ አንቺ ዶሮና እንቁላል ለአንድ በዓል መሸመት ከበደሽና ምፅዓት መቅረብ አለበት? ሆ…ሆ… እንኳን የላይኛው የታችኞቹም አላዘኑልን…›› ቆፍጠን ብለው ወዳጃቸውን እየተቆጡ የወዲያኛዋ መለሱ። ሌላ አጀንዳ ማለት ነው!

ወደ መዳረሻችን ተቃርበናል። ከወዲያ በኩል፣ ‹‹እኮ እነ አሜሪካ ምን እያሰቡ ይመስላችኋል?›› ብሎ ጥያቄ ያነሳል። ‹‹ምንስ ቢያስቡ ምን አገባን? እዚህ የጓዳችንን መዓት ችግር አንድ ነገር ሳናደርግ ምንኬላያሻግረናል?” ትላለች ከወዲህ። ‹‹እንዴ እነሱ አይደሉ እንዴ በውስጥ ጉዳያችን እየፈተፈቱ የሚያባሉን…›› ይላል ሌላው። ‹‹እነሱ እኮ የችግሩ መነሻና መድረሻ ምን እንደሆነ ያውቃሉ፡፡ ነገር ግን ከጥቅማቸው ዜሮ አምስት ሳንቲም እንዳትነካ ሲሉ ሕዝብ ቢያልቅ፣ አገር ቢፈርስ ደንታቸው አይደለም፡፡ አፍጋኒስታንን ለታሊባን ወረበሎች ጥለው ሕዝብ እያስፈጁ መሆናቸውን አንዘንጋ›› ትላለች ከወደ ጋቢና። ‹‹አሽሟጣጭ ሰውና ጋሬጣ አንድ ናቸው፣ የሚያልፈውን ሁሉ በመቦጨቃቸው…›› ይላል ድምፃዊው ከተማ መኮንን። ‹‹እኛን ያስቸገረን እኮ ታዲያ የሚያልፈው አይደለም። እኔም አላልፍም እናንተም አታልፉም ብሎ መንገዱን የዘጋው ነው…›› ራሰ በራው ይቀጥላል። ወጋ ማድረግ እየቀጠለ ነው!

‹‹በስንቱ ይሆን ይኼ መንገድ የሚዘጋው?›› ትላለች ከአጠገቡ። ‹‹የዛሬ ጓደኛ ዋንጫ አገናኘው፣ መለኪያ አገናኘው፣ ሸርተት ሸርተት ይላል መከራ ሲያገኘው…›› ከተማ ቀጥሏል። ‹‹እውነት ነውይኼው የመከራ ጊዜ ወዳጅና ጠላት እያሳየን ነው…›› አለች ወይዘሮዋ፡፡ ‹‹የምን መከራ ነው የምታወሩት?›› ከወደ መጨረሻ ይጠይቃል። ኧረ ባትሰማ ይሻልሃል። እኛስ ሰምተን ምን ፈየድን? ሚሊዮኖች ተራቡ፣ ተፈናቀሉ እያልን ማውራቱ አልበቃ ብሎን ጦር ተማዘናል እንደገና…›› ወይዘሮዋ ስትል፣ አዛውንቱ ከጥግ በኩል ሆነው፣ ‹‹በሳይንስና በቴክኖሎጂ ታግዘን በምግብ ራሳችንን ችለን እንደ ሰው መኖር ሲገባን፣ ገደል ለገደል እየተሯሯጥን መገዳደላችን ፈጣሪን ራሱን ሳያማርረው አይቀርም…›› እያሉ ሲነግሩን፣ የገደል ላይ ሩጫው በዓይነ ህሊናችን እየታየን ሜክሲኮ ደርሰን ተለያየን፡፡ መልካም ጉዞ!

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት