Monday, June 17, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

ዓሳ የሚጠመደው አፉን ሲከፍት ነው!

እነሆ መንገድ ከመገናኛ ወደ ስድስት ኪሎ። የጎዳናው ጭብጥ ተደጋጋሚ ነው። ሕይወት ቀለም ያለቀባት ትመስላለች። በመንጋ ቅርፅ አሠልፋ የምትነዳው እልፍ ነው። ሲቃችን ተያያዥ ነው። ውክቢያው ዓይን ያጥበረብራል። ደምቆ ካማረበት ይልቅ ገርጥቶ ያስቀየመው ልቋል። ወጣት አዛውንቱ፣ ጎበዙና ሰነፉ፣ ጨዋውና ሌባው ተፋጠዋል። በዚህች ምድር ለሆድ መኖር ዕውቅና የተቸረው ከዛሬ ሦስት ሺሕ ዓመት በፊት ይመስላል። አብሲቱን ተሸከሞ፣ ቅሉን አንጠልጥሎ፣ ምጣዱን አስሟሽቶ አይታይም እንጂ ለወጪ ወራጁ የዕለት እንጀራ ጋጋሪነት የነፍሱ ጥሪ ይመስላል። ሐሳብ አፍላቂዎች ሲናቁ ትንሳዔያቸውም አብሮ ሳይጠፋ አልቀረም መሰል። እዚያ ድንፋታሙ ለዘብተኛው ላይ ይጮሃል። ዝምታ በአቅም ማጣት የተመሰለበት ደግሞ አንገቱን እንደ ደፋ መሽቶ ይነጋል። ጊዜ ሄዶ ሄዶ ማለቂያ የሌለው የከንቱነት አጥር ይመስለናል። ነገር ሁሉ ባለበት ላይዘልቅ ውክቢያችን ከማከማቸትና ከመጠውለግ ጋር የተያያዘ ነው። ያም ሆነ ይህ ሕይወት ባለበት አይቆምምና እየተንቀሳቀስን ነው፡፡

ፀሐይ ቁልቁል ድምቀቷን ስትረጭ እዚህ ወሩ ጥር ነውና ቅዝቃዜ ያርገፈግፈናል። ‹‹ወይኔ ብርዱ?›› ስትል አንዷ፣ ‹‹ላሙቅሽ፤›› ብሎ ከጎኗ ጠጋ ይላል። ሳቅ ይቀጣጠላል። መለካከፍና አጉል ጠጋ ጠጋ ያፋቀረን ይመስል በደቦ የሚወገዘውን በደቦ እናሞግሳለን። ያቺ ፀሐይ ይኼንንም እየታዘበች ሳትውል አትቀርም። ስለሰው ልጆች ብዙ ታዝባ ቋንቋዋ ቋንቋችን ስላልሆነ ብቻ ቁጣዋን በግለቷ የምትለካው ይመስላል። አጠገባችን ከደጅ ታክሲያችን በራፍ ላይ የቆመ ገርጀፍ ያለ ወፈፌ መሳይ፣ ‹‹ፀሐይን እዚያ የሰቀላት ማን ነው? እውነትን አብርቶ አልጋ ሥር የከተታትን ሰው ፈልጉኝማ?›› እያለ ይጮሃል። ታክሲ ጠባቂው ሠልፈኛ እርስ በርሱ ለመተያየት እንኳ አፍሮ ከንፈሩን ይመጣል። በጠዋቱ መርዶ ነጋሪ እንደተላከበት በሰሞኑ ንፋስ የደረቀ ከንፈሩን ሲመጥ፣ እውነት በቅርፊት መልክ እየተላጠች የምትተፋ ይመስላል። ሕይወትና አብስትራክት ማለት ይኼ አይደል! ለምን ቢባል ምድረ ቅዠታም ለዓመታት ከተኛበት ተቀስቅሶ ሰው ሁን ሲባል፣ የለመደው ጨለማ ውስጥ ካልተገኘሁ እያለ ሲንቦራጨቅ እያየን እኮ ነው፡፡

ጉዟችን ተጀምሯል። የታክሲያችን ፍጥነት እየጨመረ ሲሄድ ጆሮ የሚያደምጠው ዓይን የሚታዘበው ነገር አብሮ ጨምሯል። ሁለት ሴቶች እየተንሾካሾኩ እየተመካከሩ የደወለላቸውን ደንበኛ ያስለፈልፋሉ። ‹‹እኔ ምለው ከቻይና ያስመጣነውን ማሽን ማየት አትፈልግም እንዴ?›› ትለዋለች አንዷ። የሚላትን አንሰማም። ‹‹ይኼ ሰው ሀብታም ይመስለኝ ነበር . . .›› ትላታለች ጓደኛዋ። ስለገንዘብ አነሳባቸው መሰል፣ ‹‹ገንዘብ ችግር የለውም። ዋናው ጉዳይ እኔና አንተ ከተስማማን የክፍያውን ነገር ለእኔ ተወው፤›› ትለዋለች። አንዱ በለሆሳስ፣ ‹‹ታክሲ እየተጋፉ እየተሳፈሩ የምን ጨረር መልቀቅ ነው!›› ሲል ሰማሁት፡፡ እውነት እኮ ነው፡፡ ፖለቲከኛ ተብዬዎችም እንዲህ አይደል እንዴ የሚያጭበረብሩት!

ጥቂት እንደተጓዝን ኔትወርክ ተቋረጠና ስልኩ ተዘጋ። ‹‹አሁን የኔትወርክ መቆራረጥ ባይኖር ምን ይወጠን ነበር? ሥራ ፈት ሁሉ…›› ብላ አንዲት ወጣት ተቆናጠረች። አብራት የተቀመጠች ጓደኛዋ ተቀበለቻት፣ ‹‹ቆይ ግን የእኛ ሰው ለይቶለት ማበድ ጀመረ እንዴ? አሁንማ ውሸት ዕውቀት ሆነ፣ ሆሆ!›› ብላ አንባረቀች። ‹‹አይገርምሽም? ከሃይማኖት ሰባኪ እስከ ደላላ ድረስ ተመሳሰሉ እኮ? አሁን እኮ ማንን ማመን እንደሚቻል ግራ ግብት ይላል . . .›› እያለች ወደ ግል ጨዋታቸው ዞሩ። የዘመኑ ጉዳይ በጨረፍታ ሲነሳ የብዙዎች መነጋገሪያ መሆን ጀመረ፡፡ የፖለቲካ ነገር ከጥግ እስከ ጥግ ተጀምሮ ሁሉም ተነከረበት፡፡ ይኼ ነገር ወደ ምሽት ትዝ የሚለን መቼም እልፍ ነን! ምን ይደረግ ያለ እሱ መኖር አልተቻለም፡፡

ጉዟችን ቀጥሏል። ሰዓቱ የሥራ መግቢያ ነው። የታክሲ ተጠቃሚው ባተሌ ሠልፍ ለዓይን ይታክታል። ትርክቱ አንዳንዴ ከቃላት አቅም በላይ ነው። ትራንስፖርት ተቸግሮ በተሠለፈው ምስኪን ነዋሪ ትይዩ የኑሮ ዳና ተሳክሮበት ልመናን መተዳደሪያው ያደረገው ሕዝብ ሌላ ሠልፍ ሠርቷል። ከቁጣና ከግልምጫ ጋር ‘ታመጣለህ? አታመጣም?’ በሚል ፍጥጫ ሰውን መድረሻ አሳጥተውታል። ‹‹ወይ ጉድ! መድረሻ አጣን እኮ እናንተ!›› ይላሉ አንዲት ወይዘሮ። በእጃቸው ያንጠለጠሉት ፌስታል ውስጥ ለማምሻ ሆድ የማይበቁ ቲማቲምና ሽንኩርት ይታያሉ። ‹‹በቃ እኮ የእኛ ኑሮ . . . ከእጅ ወደ አፍ ታውቃለህ?›› እያለ ከወይዘሮዋ ራቅ ብሎ ወደ መጨረሻ ወንበር የተሰየመ ጎልማሳ ፌስታላቸውን ለጓደኛው ይጠቁመዋል። ወይዘሮዋ ደግሞ፣ ‹‹ከሁሉ ብሶ ለምኖ የሚያድረው ብዛት? ከእኛ እነሱ ተሻሉ ልበል?›› ብለው መነጫነጭ ጀመሩ። ‹‹እንግዲህ ምን ይደረጋል? ዓይነቱ ነው እንጂ እዚህ አገር አብዛኛው ለማኝ ነው። የሳንቲም ምፅዋት አለመጠየቃችን እንጂ ሁላችንም በደረጃችን የማንለምነው የለም፤›› አላቸው ጎልማሳው።

ከጎልማሳው አጠገብ የተሰየመ ወጣት ሳያስበው ንዴት አንዘረዘረው። ‹‹ታዲያ እኛ እኮ የምንለምነው የራሳችን የሆነውን ነገር መልሱልን ብለን ነው። ፍትሕ፣ ነፃነትና ዴሞክራሲ ነው የምንማፀነው፤›› ብሎ ሲነጫነጭ፣ ‹‹ሁሉንም በአንድ ሙቀጫ የሚወቅጠው አይደል አገር እያጠፋ ያስቸገረን? ንገረውማ ደህና አድርገህ፤›› ይላል ሌላው። በዚህ መሀል ታክሲያችን ልትጭን ቆመች። ተረኞች ያለ ግርግር ገብተው ትርፍ ተቀመጡ። ቀረት ቀረት ያሉ ሠልፋቸውን ጠብቀው ወደኋላ ቀሩ። ይኼኔ አንዱ፣ ‹‹አይገርምም? በሠልፍ ተወልደን በሠልፍ አድገን ሳያልፍልን ማለፋችን? በአንድ ዓመት ብቻ አራት አብሮ አደጎቼን ቀብሬያለሁ!…›› እያለ ተንገበገበ። ‹‹ግፊያና አቋራጭ ናፋቂ ሆነን እንጂ እንደ እኛ ያለ የሥነ ሥርዓት ተገዢ እንኳ አልነበረም፤›› የምትለው ደግሞ ወደ ጥግ በኩል ተወሽቃ የተሰየመች ደመ ግቡ ናት። በንግግሯ በግልባጭ ማድረስ የፈለገችው ማመልከቻ ያለ ይመስላል። ዘመኑ የብሶት ማመልከቻ ሆኗላ!

ወያላው ሒሳቡን እየተቀበለ ሾፌሩን፣ ‹‹ኧረ ነዳ ነዳ አድርገው ኳስ ይጀምራል እኮ?›› ይለዋል። ጠና ያሉ አዛውንት፣ ‹‹እንዴ የማታው አልበቃ ብሏችሁ፣ ቅዳሜና እሑድ ሥራ መፍታት አልበቃ ብሏችሁ በዚህ ማለዳ የምን ኳስ ነው ደግሞ ኧረ እናንተ ልጆች ተው አታዋክቡን?›› ሲሉ ወያላው፣ ‹‹ፋዘር ትናንትና ያመለጠኝ ግጥሚያ አሁን ስለሚደገም ነው፤›› ብሎ ሲያበቃ ወደ ሾፌሩ ዞሮ ስም እየጠራ፣ ‹‹ልክ ይኼን እንዳራገፍን እሱን እተካልህና እኔና አንተ ኳሱ ሲያልቅ እንገናኝ… አይሻልም?›› ይለዋል። ሾፌሩ፣ ‹‹እንዳልክ…›› ብሎ ዝም ይላል። አንዱ ተሳፋሪ በበኩሉ ተገርሞ የወያላውን ሁናቴ ሲታዘብ ቆይቶ፣ ‹‹ዘንድሮ ለሥራ የሚቸኩል ሰው እንዲህ ከአገር ምድሩ ይጥፋ?›› እያለ የነገር ወቀጣ አስተባባሪ ሆነ። ይኼኔ ሾፌራችን ከልክ በላይ ታክሲያዋን በፍጥነት ማካለብ ይጀምራል። ‹‹ቀስ በል ሾፌር። ሪፕሌይ ለማየት ሪያሊቲያችንን ልታጨልሙት ነው አንዴ እናንተ ሰዎች? ከነፍስና ከኳስ የቱ ይበልጣል?›› ሲሉ አንድ አዛውንት፣ ከዚያም ከዚህም የሚያፈጡ ዓይኖች በዙ። ምናለበት ሰላማዊውን ፖለቲካ በደም ለማጨቅየት መከራ የሚያዩ ዋልጌዎችን እንዲህ የሚያፈጡባቸው ዓይኖች በበዙ!

ወያላው፣ ‹‹አይ አባት። ማን በዚህ ጊዜ ለነፍሱ ይኖራል ብለው ነው?›› ቢላቸው አዛውንቱ ነገሩ እንቆቅልሽ ሆኖባቸው፣ ‹‹እንዴት? እንዴት?›› አሉት። ‹‹አቤት የዘንድሮ ሰውና ንግግሩ፡፡ ምንም አያውቁም ትባላላችሁ ግን ውስጠ ወይራ ንግግራችሁ ውስጡ ለቄስ ነው፤›› ብለው አንዲት ወይዘሮ አዛውንቱን አሽሟጠጡ። አዛውንቱ ሽሙጡን ችላ ብለው ነገሩን እንዲያብራራላቸው ወያላውን በዓይናቸው ፈለጉት። ‹‹ያው በቃ ኑሮ ከላይ ከላይ ነው የሚያስጋልበን ለማለት ነው። ለሚታየው፣ ለሥጋ፣ ለቁስ፣ ወዘተ እንጂ ነፍስን መቼ አስበናት? የመፈጠርን ዓላማ መቼ አገናዝበነው ነው ብለው ነው? ለነፍስ እንኑር ብንልማ ስንቱ መሰለዎት ዕድሜው ወደ ኋላ እንደ ሰዓት ሊጠመዘዝለት ግድ የሚለው፤›› አላቸው፡፡ ከመጨረሻ ወንበር የሰጡትን አሥር ብር ዘርዝሮ መልስ ሲላቸው ቅብጥብጥነቱና አስተሳሰቡ አልገጥም ብሏቸው ተደንቀው ተመለከቱት። ወዲያውኑ ስለነፍሳችን ጥሪ፣ ስለሞራል፣ ስለእሴትና ስለመሳሰሉት በማሰብ መወዛወዝ ጀመርን። ጀምረን ባንተወው ኑሮና ጎዳናው በሩጫ ሲያዋክበን ታጥበን የማንጨቀይ ቢሆን እያደርን ቁልቁል እናይ ነበር ጎበዝ?! ቁልቁል ሊያንደረድሩን የሚፈልጉትን የዳገት መጫወቻ ያድርጋቸውና!

ወደ መዳረሻችን ተቃርበናል። ሰው እንደጫነ ለአፍታ ማሰብ የተሳነው ሾፌራችን እያክለፈለፈ አስጠግቶናል። ከፍጥነት ዕልቂት ብቻ ማትረፍ ያስፈራው አንድ ተሳፋሪ ዘግይቶም ቢሆን፣ ‹‹ኧረ ባክህ ቀስ በል…›› ይላል። ጎልማሳው ደግሞ፣ ‹‹ምን ይደረግ በፍጥነት ተለክፈን እኮ ነው?›› ይላል። ‹‹ቴሌቪዥንና ሬዲዮው እኮ ነው የሚያስበላን። ማስታወቂያውና ማስጠንቀቂያው ሁሉ ከመኪና አደጋ ጋር የተያያዘ ሆኗል፤›› ሲል አንዱ ሁሉም በመገረም አዩት። ‹‹ታዲያ ጥሩ ነው እንጂ ምኑ ነው ክፋቱ?›› ሲሉት ወይዘሮዋ፣ ‹‹ይኼው አያዩም እንዴ? የእኛ ሰው እኔ አውቃለሁ ካለ አለ ነው። መቼ ሲነገረን እንወዳለን? መቼ ሲነገረን እንሰማለን? ምክር አንወድም እኮ! ይህ ችግራችን አይደለም እንዴ ወስዶ ወስዶ ከዓለም መጨረሻ የወረወረን?›› ብሎ ዝም አለ። ነገሩን የሚያሰፋለት ሰው ቢያጣ ራሱ ቀጠለ። ‹‹ስክነት የማይበጀን፣ ሥራችን ሁሉ የዕለት፣ ፖለቲካው የዕለት፣ ዴሞክራሲው የዕለት፣ ፀሎታችን የዕለት፣ ዕቅዳችን የዕለት . . .  አናሳዝንም? አርቆ ማየትና አርቆ ማሰብ ያልፈጠረብን እኮ ነው የምሰመስለው፤›› ሲል ተረተረው። ይተርትረው እንጂ እውነቱን!

በሐሳብ ውስጥ ሆነን ድንገት ወያላው ‹‹መጨረሻ!›› አለ በሩን ከፍቶ። ለካ ሳናስበው ስድስት ኪሎ ደርሰናል፡፡ ታክሲዋም ወዲያው ቆመች። ወይዘሮዋ ወያላውን ትኩር ብለው አይተው፣ ‹‹የመብራት፣ የውኃ፣ ‘የኔትወርክ’ መጥፋት አንሶን ትህትናም ድራሹ ሊጠፋ?›› አሉት። ዝብርቅርቁ ኑሯችን የሰለቸው ወጣት፣ ‹‹ትህትና እኮ ሰላምን፣ መብራትን፣ ውኃን፣ ፍትሕን፣ ጨዋነትን ቀድሟቸው ጠፍቶ መስሎኝ እኛና መሻሻል ጀርባና ሆድ ሆነን መቅረታችን፤›› አላቸው። ወይዘሮዋ ካዳመጡት በኃላ ሳቁ። አጠገቤ ተቀምጦ የነበረ ተሳፋሪ እንደሚያውቀኝ ሁሉ እየሮጠ ተከትሎኝ፣ ‹‹እኔ የምልህ ትጥቄን አልፈታም ያለው ኦነግ ትጥቁን ፈታ እንዴ ሰው እንዲህ ቅልቅል ቅልቅል ያለው?›› ሲለኝ አዛውንቱ አጠገባችን ኖረው፣ ‹‹እህ ምን ይደረግ ታዲያ? ሲያንቀለቅሉን እንዴት አንንቀለቀል? እንግዲህ ዘጠኝ ነፍስ የለን የምን መሸማቀቅ ነው፤›› ብለውት መንገዳቸውን ቀጠሉ። እኛ በየፊናችን ስንበታተንን አንዱ፣ ‹‹ምነው የብሶት ማመልከቻ በዛሳ? ዘጠኝ ሞት መጣ ቢሉት አንዱን ግባ በለው ማለት ማንን ገደለ!›› ሲል፣ ወይዘሮዋ ደግሞ፣ ‹‹ልጄ ሞኝ አትሁን! በአገር ላይ የሚያደባ በአፉ ሲጋለጥ እያየን ስለሆነ እንዲሁ የእሳት እራት መሆን አይገባም፡፡ አገር አጥፊን ልክ የምናስገባው በብልኃት እንጂ በደም ፍላት አይደለም፡፡ ተንኮለኛን በቀላሉ ማወቅ የሚቻለው ከአንደበቱ በሚወጣው መርዝ ነው፡፡ ዓሳ የሚጠመደው አፉን ሲከፍት ነው እንዲሉ!›› ብለው ተሰናብተውን የፈረንሣይ ሌጋሲዮን ታክሲ ለመያዝ ወደ ፊት ገሰገሱ፡፡ ይኸው ነው እንግዲህ!  መልካም ጉዞ!      

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት