Monday, April 15, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

ፖለቲካ እንደ ማስቲካ!

ሰላም! ሰላም! በማለት፣ በማስባል በመባባል የአሉባልታ አስማት የሆነው የወሬው ሰርከስ ደርቷል አሉ። መቀጣጠል፣ መንጠላጠል ከዚያ ደግሞ መነጣጠሉና መነጣጠቁ የባሰብን ለዚያ ሳይሆን አይቀርም። እሰይ አበጀን! ወሬና አሉባልታ ባይኖሩልን ኖሮ፣ ኑሮ እንደሚሰነዝርብን የከባድ ሚዛን ቡጢ ዘመን እንሻገር ነበር? እንኳን የ‘ትራንስፎርሜሽን’ ተራ ቁጥር ልንቀያይር? የምሬን እኮ ነው። እናላችሁ ሰሞኑን በማለት፣ በመባልና በማስባል ሰንጠረዥ ጨዋታ ብዙ ስሰማ ነፍሱን ይማረውና ‘አልን ተባልን አስባልን’ ያለው ድንቅ ጸሐፊ ትዝ አለኝ። መቼም ነፍስ ይማር የምንለው ሰው ቁጥር፣ ከዋጋ ግሽበቱ ጋር የእናት ልጅ ሆኗል መሰል። ደግሞ ‘ዲ-ኤን-ኤ’ እናስመርምር ብላችሁ በቋፍ ያለውን ሥጋ ለባሽ ‘ዴሊት’ እንዳታስደርጉት አደራ። “ጥናቱ ቀርቶብኝ ወሬ በጋቱኝ” አለች አሉ። እንጃ ማን እንደሆነች።

የአሉባልታውያንን ማንነት ከምንመረምር የሚያምርብንና የምንችለውን ‘አሉን’ ብንመረምር ይኼን ጊዜ ስንት ደህና ነገር ይገኝ ነበር። አንዴ የባሻዬ ልጅ፣ “ነዳጅ ካላወጣን በስተቀር ችግራችን አይፈታም ብለው የሚያስቡ ሰዎች ይገርሙኛል፤” አለኝ። ‘የማይገርምና የማይራገም ሰው አለ?’ እያልኩ በውስጤ፣ “አንተ ምን ትላለህ?” ስለው፣ “ሐሜቶቻችንና አሉባልታዎቻችን እኮ በሙያተኛ ቢጠኑ ከነዳጅ የበለጠ ስንት የመፍትሔ ሐሳብ ይፈልቅ  ነበር?” ነበር ያለኝ። ምንጭ እየደረቀ እሱ ከአሉባልታዎቻችን መፍትሔ እንዲፈልቁ ያስባል። አይ አብዝቶ መማር ግን አንዳንዴ። እኔማ ምን እለዋለሁ ያው እንኳን እሱ የመረጃና የደኅንነት ቢሮ ሳይቀር ሰርጎ በማይገባበት በልቤ አዳራሽ “የደላው ሙቅ ያኝካል” ብዬ ተረትኩበታ! “ባልተርት ተረትነቴን በምን አስታውሰው ነበር?” ነው ያለችው? ኧረ እኔ የት አውቄያ? ደላላ ነኝ እንጂ ሁሉን አዋቂ ነኝ እንዴ? ስምንተኛው ሺሕስ ስምንትን ሲያይ ባሰበት መሰል!

እና ተባለ አሉ። ምን ተባለ? ‘ባቡሩ በዕለተ ሰንበት ሥራ ሊጀምር ነው።’ እናቶች እልልታቸው ቀለጠ። ‘ተመርቀው ሥራ ያጡ ልጆቻችንን ደም አፈሰው’ ብለው ነዋ። ማን ነው እሱ? ባቡሩ! ‘ቆይ ግን እኛ ደም ከማፍሰስና ከማፈስ ሌላ ሥራ አናውቅም እንዴ?’ ብሎ የጠየቀ ከ‘ሎካሎች’ የፌስቡክ ገጽ ላይ ‘ብሎክ’ ሲደረግ ዳያስፖራዎች አፋቸውን በእጃቸው ብሎክ አደረጉት ተባለ። ማን ነው ያለው? ያለው ነዋ። እናንተ ደግሞ! ‘እንዴ ኢትዮጵያ ውስጥ እንዲያ ያለ ‘ፍሪደም ኦፍ ስፒች’ አለ? ኦ ማይ ጋድ’ እያሉ (የፌስቡክ ፍሪደምና በአደባባይ የመናገር ፍሪደምን አይለዩም እንዴ እነዚህ ሰዎች? እውነት የዝንብ ጠንጋራም እናውቃለን የተተረተው በእኛ ነው? እያለ በየ ‘ኢንቦክሱ’ ያልተንሾካሾከ የለም አሉ) የርቀት ፖለቲካዊ ትግሉን ‘ካንስል’ በማድረግ ጋደድ ጋደድ ብለው ፎቶ እየተነሱ ‘ሼር’ አደረጉ። እዩ፣ ለይኩ (ላይክ አርጉ)፣ ኮምቱ (ኮሜንት ጻፉ) እየተባለ ተነዛ። ‘ተንጋዶ ፎቶ የመነሳታቸው ሚስጥር የአቋም ይሁን ‘የፊዚካል’ እስኪጣራ ሙሉ መግለጫ ከመስጠት ተቆጥቤያለሁ ብሎ መንግሥት መግለጫ አወጣ።

“መንግሥት እየተቆጠበ ሰው ምንነካው እዚህም እዚያም ቦምብ እየረገጠ በሽታው ፈጀው?” ሲባል ግን ሁሉም ድምፁን አጠፋና ‘እስኪ የምናሸንፍበትን ጨዋታ እንጫወት’ ተባባለ። ተባብሎ ተማምሎ ‘ኤፍኤሞች’ ዘንድ እየደወለ ዘፈን ካልመረጥን ብሎ ቀወጠ። “ለማን ነበር?” ጋዜጠኛው አየር ላይ ነው። “ለባቡሩ ነዋ!” አድማጩ ጋዜጠኛው ላይ ንቀት እየጀማመረው ነው። “እሺ የማንን ዘፈን ነበር?” ጋዜጠኛው ትህትናው ቀጥሏል። አድማጭ “የኃይለየሱስ ግርማን ‘ማናችን ነን አጋም ማናችን ነን? ማናችን ነን ቁልቋል ማናችን ነን?’ የሚለውን፤” ጋዜጠኛው ግራ እየተጋባ “ይኼ እኮ የብሶት ነው፤” ሲለው አሉ፣ “አውቃለሁ! እኩል ተመርቀን ቀድሞኝ ሥራ ሲጀምር አጋም ልሁን ቁልቋል ጠፋኝና  . . .” ስልኩ ተቋረጠ። “ሄሎ! ሄሎ! አድማጫችን ስልኩ . . .” ሳይጨርሰው ጋዜጠኛውም መብራት ድርግም አለ አሉ። እንግዲህ ባቡሩ ‘ሸከተፍ ሸከተፍ’ ሲል ዘፈኗን ማስታወስ ነው። ኦ! ለካ ባቡራችን በማግኔት ነው፣ አይሸከታተፍም!

እዚህ ነው። እኛ ሠፈር። ሎቤድ ላሻሽጥ መከራዬን እያየሁ አስቸኳይ ስብሰባ አለ ተብዬ ተጠራሁ። ያው እሱንም በተስበደበደች ‘ሚስድ ኮል’ መሆኑ ነው። “ማንጠግቦሽን ወክያለሁ!” ብላቸው፣ “የለም በዛሬው ስብሰባችን የሚተላለፈው ውሳኔ ለፍርድ ቀን የምትጠየቅበት ስለሚሆን ራስህ መምጣት አለብህ፤” ተባልኩና ሄድኩ። የፍርድ ቀን በሰዓቱ ሊደርስ በቀን ሦስቴ እንዳንበላ ሥራን ያስተጓጉልብናል። አጉል ፍርኃትና መንቀጥቀጥ ስንቱን ያስችለናል እናንተ! እንዲያው እኮ! ምፅዓትን ፍራቻ ሳይሆን ለነገሩ ያስኬደኝ ከነዋሪው የመገለል ፍራቻም ነው። ተገኘሁና ማዳመጥ ጀመርኩ። የስብሰባው መሪዎች እነባሻዬ ናቸው። አጀንዳው ደግሞ ‘ባቡሩ የምርቃቱ ቀን ስለሚለብሰው የልብስ ዓይነት፣ ስለድግሱና ስለሚጠሩት እንግዶች’ ነው። “ጉድ ሳይሰማ መስከረም አይጠባ” ብለው ተረቱንም ጉዱንም ለምን እንዳሳጠሩት እንጃ። አሃ! ለካ ከመስከረምም በኋላ ብንከርምም ባንከርምም ሌላ መስከረም አለ። ገባኝ! ገባኝ!

ሳዳምጥላችሁ አንዱ ተነስቶ፣ “ከአምባሳደር ልብስ ስፌት እኔ ነኝ ያለ ሙሉ ልብስ እኔ እችለዋለሁ፤” ብሎ ይቀመጣል። “ወግድ!” ብሎ ሌላው ይነሳል። “እጀ ጠባቡ፣ ቡልኮውና ነጠላው የት ሄዶ ነው በምርቃቱ ቀን ሎንዶናውያንን መስሎ ፎቶ የሚነሳው?” ብሎ ይወበራል። “መቼ ይሆን ይኼን ሰውዬ የልማት ተነሽ ሆኖ ከአጠገባችን የሚርቅልን?” ብላ ወዲያ ማዶ አንዷ ስታማው ይሰማል። የማይሰማ የለም! ስታሙ ይኼን ይኼን ቢያንስ አትርሱ! ማኪያቶና ድራፍት ላይ ሆናችሁ የብርጌዱንና የክፍለ ጦሩን አሠላለፍ በብዙቱዝ በመታገዝ ለማብራራት ስትሞክሩ የነበራችሁ ምነው ድምፃችሁ ጠፋ? ለካ ረስቼው እርስ በርስ እየተማማችሁ ነበር ለካ? ወይ ጊዜ?

 ድግሱ ተረሳ። ይጠራሉ ስለተባሉት እንግዶች የሚያስታውስ ሰው ጠፋ። እነ ባሻዬን ጨምሮ ‘ባቡሩ አገርኛ ይልበስ? ፈረንጅኛ?’ ክርክር ተጀመረ። “ሲጀመር . . .” ስትል ‘ፈረጅኛ ይልበስ’ የሚለውን ሐሳብ ደግፋ አንዷ (የእነ መልኬ በቃኝ ተወካይ) ተነስታ፣ “ሲጀመር ብሎ አማርኛ የለም!” ብሎ ከእጀ ጠባብያውያን አንድ ተቆርቋሪ ያቋርጣታል። “whatee evere!” ብላ ስትቀጥል ግን ለምን እንደሆነ እንጃ ‘ዘራፍ!’ የሚል ጠፋ። ቀጠለች “ . . . በእኔ ‘ኦፒኒየን’ የግል ብትሉ የመንግሥት ተቋማት በእንግሊዝኛ መጠሪያ አብደው እ? . . . የሚኒስቴር መሥሪያ ቤቶች ስያሜ አገር ለቆ ተሰዶ፣ ‘ብሮድካስቲንግ ኮርፖሬሽን’ ፣ ‘ኮሙዩኒኬሽን’ ፣ ‘ክላስተር ፕላስተር’ እየተባለ ሁሉ ፈረንጅኛ ለብሶ ሳለ፣  ፌርማታዎቹ ‘ትሬን ስቴሽን’ ተብለው የተሰየሙለት ባቡራችን ለብቻው ምን በወጣው? እጀ ጠባቡን ለብሶ እንደ እንጀራ ልጅ የሚቁለጨለጨው? ምን በወጣው? ‘I am serious’ እኮ!” ስትል አዳራሹ ፀጥ አለ። እጀ ጠባባውያን የተረቱ መሰለ። “ለነገሩ ልክ ነሽ። እንዳያያዛችን ከሆነማ እንዲያውም ሱሪውን በአንገቱ፣ ነጠላውን ቦላሌ ሁን ብለን መሳቂያ መሆናችን አይቀርም። እነ ‘ፐብሊክ ሰርቪስን’ ጠቅሰው አንበሳ አውቶብሶች ለዚህ ምስክር መሆን አለባቸው፤” ብለው አንገት ደፉ። ምነው አዘናችሁ? አንገት መድፋት ብርቅ ነው እንዴ? ሰሞኑን በእነ እንቶኔ ሠፈር ትርምስ ስንቱ አንገቱን ደፍቷል እኮ?

አመኅኝተን ለመብላት ብቻ ተስማምተን፤ ትውልድ የሚወርሰውን መላ ቅጡ የጠፋ ጉራማይሌ ባህልና ቋንቋ ሥራ ያውጣው እያልን ተበተንን። የባሻዬን ልጅ ከስብሰባው በኋላ ሳነጋግረው እንደነገረኝ ከሆነ ያስገርማል፡፡ “አንበርብር ከእንግዲህ ወዲያ የፊደል ግድፈት፣ የቃላት ቅደም ተከተል መዛባትም ሊከሰት ግድ ነው። ዳሩ አትሥጋ፣ አትሸበር። በመጨረሻው ዘመን ይህ ሊሆን ግድ ነው፤” ነበር ያለኝ። እኔ ስለመጨረሻው ዘመንም ሆነ ስለገዳፊዎቹ ማንነት የማጣራበት ጊዜ አልነበረኝም። “መንግሥት ያልተቸገረበትን እኔ ምን ቤት ነኝ?” ብላቸው ባሻዬን ‘መዝሙረኛውን አስታወስከኝ’ ብለው፣ “ኧረ እኔስ ማን ነኝ? ቤቴስ ምንድነው?” ያለውን አውጥተው አነበቡልኝ። ‘እስኪ መጀመሪያ እኛም እንደ ሰው ክብር እንወቅና ቤትም ይኑረንና እዚያ ብፅዕና ላይ እንድረስ። አይመስልዎትም ባሻዬ?’ ያልኩት ለራሴ ነበር። ዳዊትስ ቤት ነበረው። ባሻዬን እንዲያ ስላቸው ያለዳዊት መዝሙሮች ምን አላቸው ብዬ ልድፈራቸው? ወየው የራሳችንን ኪኒን ፈልገን ባገኘንና አንድያውን የዚህ ዓለም ነገር በቆረጠልን። ይታክታላ!

በሉ እንሰነባበት። ያልኳችሁን ሎቤድ አሻሽጬ ስጨርስ ገዢው፣ “ውክልና ሰጥቼህ እየተከታተልክ ሥራ ካላሠራህልኝ?” ብሎ የማልንቀው ድርድር አቀረበልኝ። እሺ አልኩና ተያይዘን ውልና ማስረጃ። ያው እንደምታውቁት ብትወክሉም ባትወክሉም፣ ብትወከሉም ባትወከሉም፣ ሠልፍ አያጣችሁም። “ለመሠለፍ ብቸኛው መሥፈርት ኢትዮጵያዊ ሰፋ ሲልም አፍሪካዊ ሆኖ መገኘት ብቻ ነው፤” ይለኝ ነበር አንድ ወዳጄ። አንዱ ታዲያ የሆነ ፋይሉን ‘ፎቶ ኮፒ አድርገህ ና’ ተብሎ ደርሶ ሲመጣ ከኋላው የነበረ ሠልፈኛ መንገዱን ይዞታል። “ይቅርታ ወንድሜ ታሳልፈኝ?” አለው። “ለምንድነው የማሳልፍህ?” ብሎ ያኛው ሙግት። “እቀድምሃለሁ። ‘ኮፒ’ አድርግ ተብዬ እኮ ነው፤” መለሰ መንገድ የተዘጋበት። “አላሳልፍም። ስትፈልግ በሱዳን በኩል ዙርና ና፤” አይለውም? ይኼ የግብግብ ወሬና ተረብ ተነሳ።

“እኔ እንደማንም ማስተዋልና ማገናዘብ ያልፈጠረበት ነፃ አውጪ ነኝ ባይ በሁለት ዓመት ኢሕአዴግን ታግዬ እጥላለሁ ስል ሰምተኸኛል?” ሲል ነገር የተፈለገው ሰው በእጁ የያዘውን ወረቀት ጣለው። “ማነህ ወንድም ወረቀቱን ጣልከው፣ ኢሕአዴግን ትተህ ወረቀትክን አንሳው፤” አለ አንዱ ተደርቦ። “ውልና ማስረጃ ነው የመጣነው እንጂ በረሃ ነው የወጣነው? ምንድነው የምሰማው?” ይላሉ አንዲት የደስ ደስ ያላቸው አዛውንት። “ያው ነው እማማ። የስም ለውጥ ነው፤” ይላቸዋል ቀጭን ልጅ እግር። “አሳልፈኝ!” እያለ ገሚሱ ነገር ይሸሻል። አዛውንቷ መልሰው፣ “አይ ጉድ! እንዲህ የመጣችሁበትን ዓላማ እየሳታችሁ ነው አሁን ቢሮክራሲን ሰበብ የምታደርጉት? አይ ጉድ!” ይላሉ። ወዲያው ሊወክለኝ አጣድፎ የወሰደኝ ወዳጄ፣ “ሰው ግን እያደር ፖለቲከኝነቱ ብሶበታል እባክህ። እንዴት ነገር እንደሚያላምጥ ታያለህ?” ሲለኝ አንዷ ሰምታው፣ “እንጀራና ማስቲካ በእኩል ዋጋ እየተሸጡ ምን እናላምጥ ታዲያ?” አለችው። በምን ቀን ነው ውክልና ለመቀበል የተስማማሁት እባካችሁ? ፖለቲካን እንደ ማስቲካ ማላመጥ ቀላል ሆነ እንዴ? መልካም ሰንበት!         

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት