Friday, March 1, 2024
- Advertisement -
- Advertisement -

የተመረጡ ፅሑፎች

ወይ ፍርጃ!

ከጎፋ ሠፈር ወደ ሜክሲኮ ልንጓዝ ነው። ከረጅም ሠልፍ ጥበቃ በኋላ የተገኘ ሚኒባስ ሾፌር፣ ‹‹ምንድነው? ቶሎ ቶሎ ግቡ እንጂ የቡፌ ሠልፍ አስመሰላችሁት እኮ፣ ሰዓት የለንም…›› እያለ ይንጨረጨራል። ‹‹ስንቸኩል ስድብ፣ ስንሰክን ተረብ፣ ምን እንሁን እሺ…›› አንዲት መለሎ ለጓደኛዋ ሾፌሩን እያማች ሁላችንም እንድንሰማት ድምጿን ታጎላለች። ‹‹ኧረ ቀስ በይ እባክሽ አንቺ ሴት ዓይን ውስጥ መግባት ስትወጂ?›› ትላለች ጓደኛዋ ተሳቃ። ‹‹አይ አንቺ ይኼ ሁሉ ሰው ዓይን ስላለው ብቻ የሚያይ ይመስልሻል? እንደዚያማ ቢሆን ምነው በአደባባይ ቀማኛውና ጉቦኛው ሲበዛ የሚጮህ ሰው የጠፋው?›› ትላትና ጥርሷን ትነክሳለች። ‹‹ቢሆንም ዝምታን የመሰለ ነገር የለም። እግዜር ከሚሰጠን ይልቅ ዝምታ የሚሰጠን ዕድሜ ነው ተሽሎ የተገኘው…›› ወዳጇ ትመልሳለች። ‹‹እኮ ዝምታ? ምነው ለእኔ ነፈገኝ ታዲያ? አንድም ሲያደኸየኝና ሲያመኝ ኖረ። ባል ተብዬ ከቀን ቀን ይሻለዋል እያልኩ ዝም ብዬ ብኖር ይኼው በላዬ ላይ ቤቴን በዕዳ አሸጠው። ይኼን ያህል ዘመን ተለጉሜ ዛሬ መሳቂያ ሆንኩ። ተይኝ እስኪ ሰው ዕድሜ ልኩን ሰው ሳይሆን ይኖራል?›› አለቻትና ወዲያው መሀል መቀመጫ ላይ ገብተው አጠገብ ላጠገብ ተቀመጡ። ብሶት ተጀመረ!

‹‹ጉድ ነው ዘንድሮ አሁን ይህቺ ሴት አዕምሮዋ ጤነኛ ነው ትላለህ? በቁሙ የሚሞተውና በጤናው የሚያብደው እኮ በዛ…›› ብሎ ደግሞ መጽሐፍ የያዘ ወጣት ዞሮ ያናግረናል። ወዲያ ወያላው፣ ‹‹ተንቀራፈፋችሁ…›› እያለ ሾፌሩን ተከትሎ ይወርድብናል። ‹‹ደርሰው የጊዜ ጠበቃ ሲመስሉ እውነት አይመስልም? አስመሳይ ሁላ…›› ይላል የጋቢናውን በር የሚከፍት ጎልማሳ። ‹‹መተው ነው እንጂ በስንቱ ተቃጥለን እንችለዋለን? የፖለቲከኛውን፣ የአገልግሎት ሰጪውን፣ የአላፊ አግዳሚው የታይታ አመል ከቆጠርንማ ማበዳችን ነው…›› ስትል ደግሞ ጎልማሳውን አስቀድማ ጋቢና የምትንጠላጠል ወይዘሮ ትናገራለች። ያም ያም የመሰለውን እየተናገረ ይሳፈራል። በተለያየ ዕቅድና ጉዳይ አንድ አቅጣጫ ያገናኘን መንገደኞች፣ ባገኘናት ዕድል ሁሉ ለመተንፈስ እንሽቀዳደማለን። የእሽቅድምድም ዓለም!  

ጉዟችን ተጀምሯል። ከሾፌሩ ጀርባ አሁንም አሁንም ከንፈሩን የሚነክስ ጎልማሳና ሻሽ ያሰረች የቤት እመቤት ተሰይመዋል። ሦስተኛው መቀመጫ ላይ ከተሠለፉ ጀምረው ስልካቸው ላይ የተተከሉ ወጣቶች ተቀምጠዋል። መጨረሻ ወንበር እኔን ጨምሮ መጽሐፍ ይዞ የነበረው ወጣት መጽሐፉን እያነበበ፣ ከሴት ልጃቸው ጋር ጣራው እስኪበሳ የሚስቁ ተጫዋች አዛውንት በስተቀኝ ተቀምጠው መንገዱ ሲወዘውዘን እየተወዘወዝን፣ ሲያነጥረን እየነጠርን እንጓዛለን። ወያላው፣ ‹‹ሒሳብ ወጣ ወጣ፣ በቅድሚያ ግን በዶላርና በዩሮ የማንቀበል መሆናችንን እናስታውቃለን…›› ይላል። ‹‹ፈርሞ መሄድስ ይቻላል?›› ትለዋለች ቤቴ በዕዳ ተሸጠ ብላ ነገር ዓለሙን ንቃ በነፃነት ያሻትን የምትናገረው ሴት። ‹‹መፈረምና ማፅደቅ የአፍሪካ መሪዎች ተግባር እንጂ፣ መቼም ቢሆን የሒሳብ አሰባሰባችን ሥልት ሆኖ አያውቅም። ጨዋታው በካሽ ብቻ ነው….›› ይላል ወያላው እየሳቀ። ‹‹ሥልጣን ቢኖረኝ ኖሮ አንተን ነበር አፍሪካ ኅብረት አዳራሽ ንግግር እንድታደርግ የምጋብዝህ…›› ስትለው ወያላው እየሳቀ አንገቱን ያቀረቅራል። ማፈሩ እኮ ነው!

አጠገቤ የተሰየሙት አዛውንት ጣልቃ ገቡ። ‹‹መሪዎቹ ራሳቸው መቼ ተናግረው አበቁና ነው ተመሪዎቹ የሚናገሩት? አፍሪካ በትምህርትና በዕውቀት እንጂ በንግግር የምትነቃ ይመስል ቢሉት አይታክታቸውም። የታከታቸውም ዓለም እየታዘባቸው እንቅልፋቸውን ይቀጫሉ። ዕድሜ ልካችንን አንድ ዓይነት መልክና አቋም እያየን ዴሞክራሲያዊት አፍሪካን ዕውን እናደርጋለን ይሉናል። እኛ ተውን እንጂ አድርጉልን አላልን። ፈረደብን እኮ….›› እያሉ ሳለ ከበድ ያለ ሳል ንግግራቸውን አቋረጣቸው። ወዲያ ደግሞ ሻሽ ያሰረችው የቤት እመቤት ጎልማሳውን ጠጋ ብላ፣ ‹‹እኔንስ ገላግለውኛል፣ ይኼው ሦስት ረባሽ ልጆቼን አደብ የማስገዛቸው በአፍሪካ መሪዎችና በምክር ቤቶች አፍዛዥ የቴሌቪዥን ወሬ ነው…›› አለችው። ጎልማሳው ግራ ገብቶት፣ ‹‹አልገባኝም?›› ሲላት፣ ‹‹አንድ ጥፋት ሲያጠፉ ሦስቱንም ቴሌቪዥን ፊት አስቀምጥና ቀድቼ የማስቀምጣቸውን የአባላቱን አልያም የተመራጮችን ስብሰባ መክፈት ነው። አምስት ደቂቃ ሳይቆዩ በያሉበት ሲፈነገሉ የእኔ ሥራ ጋቢ መደረብ ብቻ ይሆናል። አልዘየድኩም ታዲያ?›› ትለዋለች። አምርሬያለሁ ብሎ ከሚያሾፍብን በላይ አሾፍኩ ብሎ የሚያመረው ባሰ እንዴ? ይሆናል!

ጉዟችን እንደቀጠለ ነው። አብዛኛዎቹ ተሳፋሪዎች ክፉኛ ሲተቹት የምንሰማው የኅብረቱ መሪዎች ስብሰባ ሌላ ስብሰባ ያደራጅ ይዟል። ‹‹የራሷ ሲያርባት የሰው ታማስላለች አሉ። ኧረ ስለፈጠራችሁ እኛ ራሳችንን መምራት ያቃተን ሰዎች ነን። በምን አቅማችን ነው አሁን እኛ አገር የሚመሩ ሰዎችን የምናማው? ምናለበት የቄሳሩን ሸክም ለቄሳር ትታችሁ ስለራሳችን ሸክም ብናስብ?›› ጋቢና የተሰየመችው ወይዘሮ አስገመገመች። ‹‹እንዴ እንዴት ነው ነገሩ? ጊዜው የኅብረቱ ስብሰባ ሆኖ ነው ስለመሪዎቻችን ለምን እናወራለን የሚባለው? ሸክማችንስ ቢሆን የማን ዕዳ መሰለሽ?›› ብሎ ከሾፌሩ ጀርባ የተቀመጠው ጎልማሳ መለሰላት። ‹‹ወይ ዕዳ ከሜዳ አለ የአገሬ ሰው። እስኪ ስለዕዳ አታውሩ እባካችሁ ራሴን ያመኛል…›› ስትል ነገር ዓለሙ የተሳከረባት መሀል መቀመጫ የተቀመጠች ሴት ጣልቃ ትገባለች። አዛውንቱ ደግሞ፣ ‹‹አቤት የዘንድሮ ምላስ ምናለበት የኩዳዴ ፆም እየተቃረበ ከነገር ብንታቀብ?›› ብለው ሳይጨርሱ ሞባይላቸው ላይ እንዳቀረቀሩ ወጣቶቹ አንድ ላይ ‹ወራጅ!› ብለው ታክሲዋን አስቆሟት። በመነቋቆር የተለከፈው መንገደኛ ትችቱን ሊያወርድባቸው እስኪወርዱ ይቁነጠነጣል። ወርደው መንቀሳቀስ ከመጀመራችን፣ ‹‹እኔ የምፈራው ትንሽ ቆይተን በፌስቡክና በቲክቶክ ወራጅ እንዳንል ነው…›› ብሎ ጎልማሳው ጀመረው። ነገር ተገኝቶ ነው!

‹‹ቴክኖሎጂ በላይ በላይ ሰው ከራሱ እንዳይተያይ ያለችው ዘፋኙዋ ምን ዓይታ ይመስልሃል?›› ሲል ከጋቢና ይመልስለታል። ‹‹በግንባር መግባባት ያቃተን እስኪ አሁን በፌስቡክ ማኅበር ተባብረን እንዘልቃለን ትላለህ?›› የሚለኝ ደግሞ አጠገቤ የተቀመጠው ወጣት ነው። ይኼን ሲል አዛውንቱ ሰምተው ኖሮ፣ ‹‹ተወኝ እስኪ እንዲያው ጨዋታችን ሁሉ ውኃ ቅዳ ውኃ መልስ! ተውማ አታናግረኝ የኩዳዴ ፆም እየተቃረበ ነው…›› ብለው እጃቸውን አፋቸው ላይ ይጭናሉ። ልጃቸው ይኼን ጊዜ፣ ‹‹አባዬ በዚህ አያያዝህ ከሥጋዊ ሐሳብና ሥራ ነው ወይስ ከዴሞክራሲያዊ መብትህ ነው ለመፆም የምትታገለው?›› አለቻቸው። አዛውንቱ ከመመለስ ይልቅ ዓይን ዓይኗን እያዩ ፈገግ አሉ። እኛም የቆጡን ልናወርድ የብብታችንን የምንጥለውን እያሰብን ሳቅን። ሳቃችን ውስጥ ቁምነገር ጠፍቶ ስላቅ ስለበዛ ይሆን መከራችን በላይ በላዩ የሆነው ያስብላል አንዳንዶች ግን ትካዜ ውስጥ ሆነው የኑሮን ድር በሐሳብ ሲያደሩ ያሳዝናሉ፡፡ ከማሳዘን አልፈው የራስን እያስታወሱ ዓለምን አስጠሊታ ያደርጋሉ፡፡ ምን ይባል ታዲያ!

ወደ መዳረሻችን ተቃርበናል። ጥቂት ቀደም ብሎ ሦስተኛው ረድፍ ላይ ማውራት የማይቦዝኑ ወጣቶችን ወያላው ተክቷል። የቀደምነው ተሰለቻችተን ነው መሰል ዝምታችን ያስፈራል። ሁለቱ በስሜት የሚጫወቱትን እናዳምጣለን። ‹‹እኔ እኮ የሰላምና የዴሞክራሲ ጉዞአችን ተደናቅፎ በየቦታው ግድያ፣ ዕገታ፣ ማፈናቀል፣ የደሃ አገር ሀብት ማውደምና ተስፋ ቢስ አገር ውስጥ መኖር አልገባኝ ያለው። መንግሥት ባለበት አገር ውስጥ የማንም ወንበዴ እየተነሳ አውቶቡሶችና የጭነት ተሽከርካሪዎችን አውራ ጎዳና ላይ ሲያነድ እንዴት ነው ዝም የሚባለው። በምግብ ዋስትና ራሳችሁን ችላችኋል ተብለን በዓለም አደባባይ ሽልማት በተሰጠ ማግሥት፣ በጣም በርካታ ሚሊዮኖች የሚልሱትና የሚቀምሱት አጥተው የዕርዳታ ያለህ እያሉ ነው ይባላል፡፡ ይህ አልበቃ ብሎን እርስ በርስ የተገዳደልንበት የጦርነት ቪዲዮ በቴሌቪዥን ሲደጋገም ይሰነብታል። ‹የገደልንም እኛ የሞትንም እኛ፣ ልማቱም የጋራ ውድቀቱም የጋራ› የሚለን ሰው እኮ ነው የናፈቀን። መቼ ይሆን ያ ቀን?›› ሲል ጥግ ላይ የተቀመጠው ደግሞ፣ ‹‹መቼ ነውን አሁን ደውዬ በኤፍ ኤም ሬዲዮ እጋብዝሃለሁ። መቼም ሐሳብ ከማዋጣት ዘፈን መጋበዝ የሚቀልበት አገር ሆኗል…›› ይለዋል። ይገርማል!

‹‹ታዲያስ ገንዘባችን ብቻ መሰለህ ዋጋ ያጣው? እኛም ነን እኮ…›› ይላል ጥግ ያለው መልሶ። ‹‹ኧረ ተረጋጉ መብራት እንዳትጥሱ…›› ሲሉ ደግሞ አዛውንቱ አጠገቤ የተቀመጠው ወጣት፣ ‹‹ሰው ተገኘ እያለ ይኼን የተወጋ መጠጥ ይልፍ ይልፍና ማታ በሞቅታ የጀመረውን ፈንጂ መርገጥ ቀንም ይቀጥለዋል። እንዲያው ምን ይሻላል?›› ይለኛል። ወዲያው ታክሲያችን ጥጓን ያዘችና ቆመች። ወያላው ‹‹መጨረሻ…›› ብሎ ታክሲው ሲቆም በሩን በረገደው። ተራችንን እየጠበቅን ሁላችንም እስክንወርድ አላስችል ያለው ወያላ፣ ‹‹ዛሬ ሰው ምን ሆኗል? ሥራ ያለን ሰዎች እኮ ነን አፍጥኑት እንጂ…›› ብሎ ሲያበቃ፣ ‹‹እዚህ እዚያ ተፍ ተፍ ብለን ባኖርናችሁ ደግሞ ትጀነኑብናላችሁ?›› አለን በግልምጫ። ይኼኔ ያቺ ሰማይ የተደፋባት ሴት አንገቱን አንቃ፣ ‹‹ችሮታ ሌላ ግዴታ ሌላ…›› ብላ ጮኸችበት። ለመገላገል ጊዜ የነበረው መሀል ገብቶ ወያላውን አስጣለው። ሌሎቻችን ወደ ቀጣይ ጉዟችን ተበታተንን። ግራ ተጋብተው ግራ የሚያጋቡን ሲበዙ ምን ይባላል? ወይ ፍርጃ ነዋ! መልካም ጉዞ!

Latest Posts

- Advertisement -

ወቅታዊ ፅሑፎች

ትኩስ ዜናዎች ለማግኘት